Elektronik atıklar ve Afrika yazmızda elektronik atıkların bölgesel durumu ve trendleri inceleyeceğiz. 2016 da yapılan birleşmiş milletler üniversitesi araştırmalarına göre, Afrika’daki evsel elektronik atık üretimi yaklaşık 2.2 milyon ton olarak gerçekleşti. Bu rakama Mısır 0,5 milyon ton, Güney Afrika ve Cezayir 0,3’er milyon tonluk katkılar yaptılar. Kişi başı en çok elektronik atık üreten ülkeler ise Seyşeller (11,5 kg/ kişi), Libya (11 kg/kişi) ve Mauritus (8,6 kg/kişi) olarak sıralanmıştır. Mevcut durumda, resmi olarak Afrika’da toplanan ve geri dönüştürülen elektronik atık miktarı ile ilgili çok az bilgiye ve dokümantasyona sahibiz.

afrikada-elektronik-atik

Sadece bir elin parmaklarını geçmeyen sayıda ülke elektronik atık politikalarını ve mevzuatlarını aktive etmiş durumdadırlar. Geri dönüşüm aktiviteleri ne yazık ki gayri resmi olarak, düşük verimlilikli kaynak gerikazanımı ve çevresel kirlilik göze alınarak, insan ve çevre sağlığı hiçe sayılarak gerçekleştirilmektedir. Büyük çoğunlukla Afrika ülkeleri geliştirilmiş üretici sorumluluğu çerçevesinde ilerleyecek olan elektronik atık yönetim şemalarını ve sistemlerini hazırlamaktadırlar.

Afrika Kıtası evsel elektronik atıklardan 2,2 milyon ton üreterek , global elektronik atık sorununun en büyük kaynaklarından brii olmakla beraber , Elektronik üreticilerinin en az elektronik ürettiği kıta olarak da dikkat çekmektedir. Bu rakam büyük bir çoğunlukla yeni ve kullanılmış ekipmanlardan gelmekte, çok azı da yerel montaj ile ortaya çıkmaktadır. Afrika’nın kendi sınırları içinde üretilen elektronik atık miktarının %50 ile %85 arasında olduğu , geri kalanın ise gayri resmi yollardan ülkeye sokulan ve Amerika ve Avrupa gibi gelişmiş Kıtalardan ve Çin’den geldiği düşünülen elektronik atıklardan oluşmaktadır.

Mısır, Güney Afrika ve Cezayir’de ve Diğer Ülkelerde Elektronik Atık

Mısır’da oluşan yıllık elektronik atık (0,5 milyon ton), Güney Afrika ve Cezayir ( 0,3’er milyon ton) ile birlikte bu bölgedeki en yüksek atık hacmini oluştururlar. Ancak bu bölgedeki yüz ölçümü daha küçük ancak kişi başı milli hasılası daha yüksek olan , Seyşeller ve Mauritus gibi ülkeler, sırasıyla kişi başı 11,5 kg ve 8,6 kg’lık üretimleriyle Afrika ortalaması olan 1,9 kg/kişi ve Dünya ortalaması olan 6,1 kg/kişi rakamlarını geçmiş durumdadırlar.

Elektronik atıkların yerel üretiminin dışarıdan ithal edilen ürünlerin satışının artması ve tüketici ürünlerindeki satışın artmasına paralel olarak daha fazla artacağı ön görülmektedir. Afrika ülkelerinin büyük çoğunluğu elektronik atıkların yönetiminde yapılacak yanlışların nelere yol açacağı konusunda hem fikirdir. Ancak kanuni ve alt yapı çerçevesininde yapılacak çalışmaların gerçeğe dönüşmesi halen ülkelerin büyük çoğunluğunda bir hayal gibi görünmektedir. Sadece Uganda ve Rwanda gibi birkaç ülkenin elektronik atık özelinde devlet politikası bulunmaktadır. Buna ek olarak, tüm Afrika ülkelerinin Basel anlaşmasına taraf olmalarına rağmen, bir çoğu hala mevcut atık yönetimlerine bu anşalma ile ilgili hükümleri işletebilecekleri kuralları koymamışlardır. Basel anlaşması gibi anlaşmalarla ilgili olarak Dünya’da Elektronik Atık Mevzuatları yazımızı okuyabilirsiniz.

1 yorum

  1. Pingback: Elektronik Atık, Dijital Eşitsizlik ve Geri Dönüşüm

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir